Leiden Rusland Blog

Het effect van een boycot

Posted on in
Het effect van een boycot

Het importverbod op westerse landbouwproducten is nu 3 jaar oud. Ingesteld als reactie op de westerse economische boycot in 2014 legde het de handel in landbouwgoederen tussen het westen en Rusland nagenoeg stil. De boycot moest vooral de westerse landbouw te treffen, maar had ook gevolgen voor de Russische consumenten en producenten. Hoe is het na 3 jaar boycot gesteld met de Russische voedselvoorziening?

De productie neemt toe

Na het instellen van de boycot bereikten westerse producten nog maar mondjesmaat de Russische markt. Wit-Rusland werd weliswaar een grote leverancier van zeevis, maar dat was  onvoldoende om aan de vraag te voldoen. De Russische consument moest weer Russische producten gaan eten en drinken. Dit schiep mogelijkheden voor Russische boeren en voedselfabrikanten om hun productie uit te breiden. Die hebben daar in de afgelopen drie jaar goed gebruik van gemaakt. De graanproductie bereikte in 2016 een recordhoogte, terwijl de totale waarde van landbouwproductie in de afgelopen drie jaar met meer dan 10 procent toenam. Goed weer hielp, maar ook de subsidies die naar de landbouw sector gingen droegen bij aan de toename van de productie.

Zelfvoorzienend

Die subsidies bestonden evenwel al langer. Poetin maakte de toename van de binnenlandse landbouwproductie en een vermindering van de importafhankelijkheid al in 2000 tot speerpunten van zijn beleid en in 2008 werd zelfvoorziening in de landbouw een onderdeel van de nationale veiligheidsstrategie. Er kwamen subsidies en leningen beschikbaar en de voorwaarden waaronder boeren en bedrijven in de agrarische sector moesten werken verbeterden op zowel nationaal als lokaal niveau. De importboycot paste wonderwel in dit beleid om de Russische landbouw productie te stimuleren. Door de bescherming van de nationale markt werd het nog aantrekkelijker om te investeren in boerderijen en voedselverwerking.

De binnenlandse productie werd ook hoger omdat Russische huishoudens meer voedsel zelf gingen verbouwen. Dit was overigens meer een reactie op de inflatie in Rusland, die ook voedsel duurder maakte, dan op een mindere beschikbaarheid van geïmporteerd voedsel. Het embargo trof met name de luxere producten, zoals zalm, Franse kaas, vleesproducten en dergelijke. Die verdwenen uit de schappen, maar werden in sommige gevallen geleidelijk aan vervangen door Russische varianten, zoals in het geval van Franse kazen. De ‘gewonere’ producten bleven op de schappen liggen omdat ze te duur geworden waren door de inflatie. Die producten waren dan wel van Russische makelij.

Sterk genoeg?

De boycot van westerse landbouwproducten heeft er aan bijgedragen dat de Russen vooral Russisch voedsel innemen en dat de Russische landbouwsector groter en sterker is geworden. Maar het is zeker niet de enige factor en zelfs niet de belangrijkste. Rusland probeert al veel langer zelfvoorzienend te worden. De boycot kan dan ook gezien worden als een klassieke vorm van protectionisme die een binnenlandse sector beschermt tegen de buitenlandse concurrentie. De toegenomen productie versterkt de agrarische sector en als de boycot op enig moment beëindigd wordt zullen de consumenten nog steeds voldoende mogelijkheid hebben om Russische waar te kopen. De vraag die zich dan wel zal laten stellen is of de Russische landbouwsector ook voldoende concurrerend is geworden met die in de westerse landen.

Add a Comment

Name (required)

E-mail (required)

Your own avatar? Go to www.gravatar.com

Remember me
Notify me by e-mail about comments